ΙΣΠΑΝΙΑ: ΠΟΛΙΤΙΚΗ & ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥΣ ΠΛΑΝΗΤΕΣ

Στην Ισπανία, η οικονομία και η πολιτική δείχνουν να βρίσκονται σε δύο διαφορετικούς πλανήτες και σε απόσταση τέτοια που τροφοδοτεί ένα αίνιγμα και ένα παράδοξο!

Η ισπανική πολιτική οδηγήθηκε και συνεχίζει να οδηγείται σε μια πολύ σοβαρή θεσμική κρίση: από τον Δεκέμβριο του 2015 έκλεισε οριστικά η είσοδος προς τη σταθερότητά της. Η ένταξη νέων πολιτικών σχημάτων (Unidas Podemos, Ciudadanos & Vox) διέλυσε παλιές συνεργασίες & ισορροπίες εγκαθιστώντας μια πρωτοφανή αστάθεια.

Σήμερα μια αίσθηση «συλλογικής αμηχανίας» διακατέχει την Ισπανία ειδικά μετά τις δηλώσεις του υπηρεσιακού πρωθυπουργού, του σοσιαλιστή Pedro Sánchez, ο οποίος χθες έθεσε ασταθή θεμέλια στην υπόθεση μιας συμμαχίας (απορρίπτοντάς την!) με τη ριζοσπαστική αριστερά των Unidas Podemos. Ο Pablo Iglesias, ηγέτης των Unidas Podemos, δεν είναι ευπρόσδεκτος στις μελλοντικές κυβερνητικές δομές που δημιουργεί o Sánchez και το ίδιο ευπρόσδεκτοι δεν είναι και οι πιο σημαντικοί άνθρωποι με «αριστερή παιδεία».

Από τις 28 Απριλίου, η Ισπανία βρίσκεται σχεδόν παράλυτη και η παραλυσία αυτή δεν της επιτρέπει τη σύσταση νέων κοινοβουλευτικών επιτροπών -θεσμικός γκρεμός για πολλούς- αφού χωρίς επιτροπές δεν μπορούν να ληφθούν δύο κύριες αποφάσεις: αυτή για την μεταρρύθμιση του ισπανικού συνταξιοδοτικού συστήματος και αυτή περί της ανακατανομής των πόρων υπέρ της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Ακόμη και η πολιτιστική κληρονομιά επηρεάζεται από την αδυναμία της νέας φάσης της πολιτικής της Ισπανίας: το μουσείο του Prado, το πολιτιστικό σύμβολο της Ισπανίας, περιμένει χρόνια για την αποδέσμευση της κρατικής χρηματοδότησης για το σχεδιαζόμενο make-up που ανατέθηκε στο διάσημο Άγγλο αρχιτέκτονα Norman Foster.

Η παραπάνω πολιτική αστάθεια δεν ταιριάζει όμως με το παράδοξο της ισπανικής οικονομίας. Οι οικονομολόγοι γνωρίζουμε πως η ανάπτυξη της πραγματικής οικονομίας, καθώς και οι χρηματοπιστωτικές αγορές, βασίζoνται κυρίως στη σταθερότητα των θεσμών μιας χώρας. Η Ισπανία, παρά το πολιτικό της αίνιγμα, τα τελευταία χρόνια είναι μία εκ των χωρών που σηματοδοτούν τη μεγαλύτερη ανάπτυξη στην Ευρωζώνη (αναμένεται ποσοστό ανάπτυξης 2% και ίσως κάτι παραπάνω!).

Η κρατική μηχανή της Ισπανίας «χωρίς οδηγό» όχι μόνο εγγυάται την τακτική πληρωμή των μισθών στους υπαλλήλους, αλλά εξασφαλίζει ποιτικές υπηρεσίες υγείας και αποτελεσματικό εκπαιδευτικό σύστημα. Οι υποδομές παραδίδονται όπως και πριν σε μια χώρα που πάντα αξιοποιούσε σωστά το δημόσιο χρήμα και κυρίως την κοινοτική χρηματοδότηση.

Η πολιτική μπορεί να είναι βαλτωμένη αλλά τα τρένα τρέχουν γρήγορα: μόλις πριν από δύο εβδομάδες ο σοσιαλιστής υπηρεσιακός πρωθυπουργός εγκαινίασε το τμήμα υψηλής ταχύτητας El Ave που συνδέει τη Μαδρίτη με την Αντεκέρα και την Γρανάδα. Στην Ισπανία, όπως μια ομάδα ποδοσφαίρου μπορεί να παίξει και να κερδίσει χωρίς να έχει όλους της τους παίκτες, έτσι και η οικονομία της μπορεί να τρέχει χωρίς «αίθουσα ελέγχου»!

Στην πραγματικότητα, δεν πρέπει να είναι έτσι, ειδικά αν σκεφτούμε ότι το κενό της πολιτικής στην Ισπανία οδήγησε στην απομάκρυνση της Καταλωνίας από την υπόλοιπη χώρα. Μια ορθάνοιχτη πληγή είναι αυτή που δεν θεραπεύεται και που προκαλεί πόνο, υποψία και ίσως … κενές προσδοκίες σε όλα τα εμπλεκόμενα μέρη.

Ο Pedro Sánchez, δήλωσε σήμερα (17 Ιουλίου 2019),  ότι δεν σκοπεύει να προκηρύξει νέες εκλογές καθώς βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις με ισπανικά κόμματα ενόψει της παροχής ψήφου εμπιστοσύνης στις 22 και 23 Ιουλίου στο ισπανικό κοινοβούλιο.

Θα δούμε τις επόμενες ημέρες αν από υπηρεσιακός θα γίνει και Πραγματικός Πρωθυπουργός ο Pedro Sánchez και με ποιές συνεργασίες. Η οικονομία της Ισπανίας πάντως θα συνεχίσει ν’ αποτελεί παράξοδο – παράδειγμα προς μίμηση για πολλές χώρες της Ευρωζώνης!

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα PoliticsReport.gr εκφράζουν αποκλειστικά και μόνον τους συγγραφείς τους. Η PoliticsReport.gr δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΔΙΑ ΝΟΜΟΥ η αναδημοσίευση υλικού χωρίς τη γραπτή συγκατάθεση της PoliticsReport.gr.