ΤΟΥΡΚΙΑ: BRANDING & ΥΠΕΡΟΨΙΑ

Θα κατορθώσει η Τουρκία να βελτιώσει το brand της εν μέσω πολεμικών ιαχών (λόγω μειονεκτικής θέσης αλλά και με στόχο την προώθηση της κουλτούρας «του ισχυρού»); Και αν ναι, πώς είναι δυνατόν αυτό να τροφοδοτείται συνεχώς και για πόσο χρονικό διάστημα μπορεί να διατηρηθεί στην αγορά;

Στην ψυχολογία αλλά και στην πρακτική της εφαρμοσμένης εξωτερικής πολιτικής είθισται οι πολιτικοί να δημιουργούν το λεγόμενο «μπουκέτο» που απαρτίζεται από πολλά δέλεαρ. Ακριβώς όπως συμβαίνει και στις εμπορικές επιχειρήσεις δηλαδή! Πραγματικά ή πλασματικά αυτά τα «δέλεαρ», δεν έχει σημασία! Το πολιτικό branding χρειάζεται απαραιτήτως και μια «Μελάνια Τράμπ» για ένα φαινομενικό έργο «φιλανθρωπίας».

Η παραπάνω πρακτική είναι αυτή που χρόνια τώρα έχει υιοθετηθεί και εφαρμοστεί από τις ΗΠΑ, με πρόσφατα παραδείγματα την περίοδο που προηγήθηκε της Αραβικής Άνοιξης, λίγο πριν τον πόλεμο στον Περσικό Κόλπο, αλλά και σε πάμπολλες άλλες περιπτώσεις. Η Γαλλία επίσης εφάρμοσε την πρακτική του «branding» στην Αλγερία, με θεαματικά αποτελέσματα!

Η περίπτωση που με απασχολεί ωστόσο, είναι ο Τούρκος Σουλτάνος. «Οραματιστής» σ’ ένα παιχνίδι «κρυφτού» με την δική του αλήθεια εγκαταλελειμμένη στην πλατεία ενός ασταθούς «Μεσογειακού Χωριού», προσπαθεί να οικοδομήσει μια δυναμική Τουρκία που θα προασπίζεται την ακεραιότητα και το γόητρό της.

Με επιτακτική την ανάγκη απόδειξης της ισχύος του, εν μέσω της δραματικής πτώσης της τουρκικής λίρας -που ναι μεν διευκολύνει τις εξαγωγές και τον τουρισμό αλλά παράλληλα γιγαντώνει δυσανάλογα το εξωτερικό χρέος της χώρας- έχοντας να αντιμετωπίσει τη σταδιακή απόσυρση της στήριξης στο υπερκόμμα του εκ μέρους μιας σημαντικής μερίδας των ψηφοφόρων του και με νωπή την εκκωφαντική ήττα που υπέστη από τον δήμαρχο της Κωνσταντινούπολης, ο κος Ερντογάν ίσως και να έχει ήδη μετανιώσει για τις στρατηγικές του σχέσεις με τον Πούτιν. Ίσως!

Νομίζω όμως πως το χειρότερο που του συμβαίνει ή πρόκειται να του συμβεί, δεν είναι η πιθανή τιμωρία της ασυνέπειας του (ΣΣ: Shopping therapy με τους S-400) έναντι των νατοϊκών εταίρων του, αλλά το γεγονός ότι καταστρέφεται το brand της χώρας του, ζήτημα εξαιρετικά σοβαρό για τα οικονομικά της μεγέθη. Από τους τομείς της παραγωγής και τον τομέα του τουρισμού έως και το Made in Turkey των τελικών της προϊόντων, τα πράγματα δεν είναι ακριβώς «ένας μπακλαβάς δρόμος!».

Χρόνια τώρα η γειτονική χώρα επιχειρεί να μας πείσει ότι είναι «μία σαν εμάς» κι αυτό αποτυπώνεται στην εμπορική πολιτική του πολιτιστικού της τομέα. Αν και καταβάλλονται προσπάθειες προκειμένου τα «αιθέρια έλαια» της Τουρκικής τηλεοπτικής σαπουνόπερας ν’ αναδύουν άρωμα από το Μιλάνο, το Παρίσι, το Λονδίνο και τη Μαδρίτη, στην πραγματικότητα αυτά εκπέμπουν μυρωδιά σαθρού -πλην σπαρταριστού- χρήματος για τηλεοπτικές παραγωγές – κακέκτυπα του «Dynasty». Εν αντιθέσει με τους Αμερικανούς που κατέστησαν το Hollywood Κουλτούρα & Διαδικασία Συνεχούς Ροής ήτοι «εργαλείο πολιτικής», οι Τούρκοι αποτυπώνουν με σαφήνεια την μειονεκτική τους θέση ως προς την Φήμη του Πράγματος τους και αυτό διαχέεται ευρύτατα και στην οικονομία τους.

Γνωρίζουμε όλοι πως η πτώση της λίρας σε σχέση με το διεθνές νομισματικό πανέρι δημιουργεί τεράστια προβλήματα στην εσωτερική ζήτηση και το γεγονός αυτό με τη σειρά του αποκαρδιώνει κάθε εμπορικό οραματισμό. Οι «ρομαντικοί» του οικονομικού χώρου και ειδικά αυτοί του δημοσιογραφικού, υποστηρίζουν τελευταία πως ο όγκος εμπορικών συναλλαγών μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας θ’ αυξηθεί περί τα 100 δις $, ποσό διόλου ευκαταφρόνητο. Όμως για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος θα πρέπει να επενδυθούν και να δαπανηθούν αρκετά χρήματα σε όλες τις βαθμίδες της βιομηχανικής παραγωγής, πράγμα αδύνατο λόγω της σημερινής κατάσταση της λίρας!

Η άλλη λύση -αν όχι για την επίτευξη του παραπάνω ποσού αλλά για την αύξηση έστω του όγκου συναλλαγών μεταξύ των δύο χωρών- είναι οι εξαγορές. Ίσως ένα ρωσικό επενδυτικό ρεύμα αρχίσει να «φυσά» προς στην πίτα της βαριάς και μεσαίας βιομηχανίας της Τουρκίας και …ίσως μπορέσει να παράξει χωρίς υψηλό κόστος εκσυγχρονισμού. Ίσως!

Δεν είμαι σε θέση να προβλέψω αν τελικά ο «Ερντογάν υπό Πίεση» θα προτιμήσει να χρησιμοποιήσει σωστά τον πολιτιστικό πλούτο της χώρας του ως ήπια ισχύ ή θα υποταχθεί στην εμμονή του για βίαιη κυριαρχία στην περιοχή (ή θα υιοθετήσει μια νέα combo-πολιτική και των δύο), γνωρίζω όμως πως το brand του έχει ήδη καταστραφεί από την αχαλίνωτη επιθυμία του ν’ αποδείξει ότι μπορεί να διεκδικήσει την μερίδα του λέοντος στο «Μεσογειακό Χωριό».

Σε κάθε περίπτωση, επειδή πρόκειται για έναν κακό διπλωμάτη μιας μεγάλης και ισχυρής χώρας που ηγείται ενός λαού φορτισμένου με μειονεκτικά συναισθήματα έναντι των γειτόνων του, θέλω να πιστεύω πως η σχέση που δημιουργείται μεταξύ του brand «Τουρκία» και της πραγματικότητας -ειδικά στη Μεσόγειο- θ’ αλλάξει άρδην προς ένα θετικότερο πρόσημο για εμάς. Ο λόγος είναι απλός: η ζήτηση ισούται με το 10πλάσιο της Φήμης, σε όλα τα επίπεδα!

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα PoliticsReport.gr εκφράζουν αποκλειστικά και μόνον τους συγγραφείς τους. Η PoliticsReport.gr δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΔΙΑ ΝΟΜΟΥ η αναδημοσίευση υλικού χωρίς τη γραπτή συγκατάθεση της PoliticsReport.gr.